۱۹۴۱ — ۲۰۰۰
دربارهٔ لائق
لائق شیرعلی (20 مایی سولی 1941, دههای مازوری-شاریف, نوهییای پانجاکهنت — 30 ییونی سولی 2000, دوشانبه) یاکه از بوزورگتارین شویرونی توجیکی اسری XX است. تاهسیلوتی یبتیدویی خودرو دار ماکتابی دهها گیریفتا, سیپاس وماوزیشگوهی وماوزگوری وا فاکولتهتی فیلولوگییای ینستیتوتی وماوزگوریی دوشانبهرو خاتم کارد. ناخوستین شهعری کالونسولونای او — «نوم» — سولی 1963 دار ماجاللای «سادوی شارق» ناشر شود.
سولهوی 1960–1980 لائق شیرعلی دار راوزنومای «کومسومولی توجیکیستون» کور کارد, سیپاس موهارریری رادیوی جومهورییاوی وا ماجاللای «سادوی شارق» بود. سولی 1965 وزوی یتتیفوقی ناویسانداگونی توجیکیستون گاردید. هجودییوتی او زهری تاعسیری کلاسسیکونی ادابی فورسو توجیک — فیرداوسی, خاییوم وا ماولونو جالولیددینی بالخی — تاشاککول یوفت; خودی شویر ناقشی وستود میرزو تورسونزودارو دار ین روه ماخسوس یودووار مهشود.
باروی سیلسیلای اشعور «یلهوم از شوهنوما» لائق شیرعلی سازوووری جویزای داولاتیی با نومی راوداکی گاردید. سولی 1991 ونوونی فاخریی «شویری خالقیی توجیکیستون» گیریفت, ینچونین باراندای جویزای باینالمیلالیی «نیلوفار» بود. وسوری او ینچونین دار هرون — ماجماوای مونتاخابوت (1994) وا ماجماوای «راوهی راقس» (1999) — با ناشر راسیدااند.
لائق شیرعلی 30 ییونی سولی 2000 دار دوشانبه دارگوزاشت وا دار پارکی لوچوب با خوک سوپوردا شود. مهروسی ادابیی او یمراوز یاکه از پویاهوی اسوسیی شهعری مووسیری توجیکی با شومور مهراواد.
Лоик Шерали (20 мая 1941 года, село Мазори-Шариф, Пенджикентский район — 30 июня 2000 года, Душанбе) — один из крупнейших таджикских поэтов XX века. Начальное образование получил в сельской школе, затем окончил педагогическое училище и филологический факультет Душанбинского педагогического института. Его первое «взрослое» стихотворение — «Ном» («Имя») — было опубликовано в 1963 году в журнале «Садои Шарк».
В 1960–1980-е годы Лоик Шерали работал в газете «Комсомоли Тоҷикистон», затем был редактором республиканского радио и журнала «Садои Шарк». В 1965 году стал членом Союза писателей Таджикистана. Его творчество сложилось под влиянием классиков персидско-таджикской литературы — Фирдоуси, Хайяма и Джалалиддина Балхи (Руми); сам поэт особо подчёркивал роль своего учителя Мирзо Турсунзаде.
За цикл стихов «Вдохновение Шахнаме» («Илҳом аз Шоҳнома») Лоик Шерали был удостоен Государственной премии имени Рудаки. В 1991 году он получил почётное звание «Народный поэт Таджикистана», был также лауреатом международной премии «Нилуфар». Его произведения издавались и в Иране — избранное (1994) и сборник «Руҳи рақс» («Душа танца», 1999).
Лоик Шерали скончался 30 июня 2000 года в Душанбе и похоронен в парке Лучоб. Сегодня его литературное наследие считается одной из главных опор современной таджикской поэзии.
Loiq Sherali (20 May 1941, Mazori Sharif village, Panjakent district — 30 June 2000, Dushanbe) was one of the greatest Tajik poets of the 20th century. He received his primary education at the village school, then graduated from a teacher-training college and from the philology faculty of the Dushanbe Pedagogical Institute. His first mature poem, "Nom" ("Name"), was published in 1963 in the magazine "Sadoi Sharq".
In the 1960s–1980s Loiq Sherali worked for the newspaper "Komsomoli Tojikiston", then served as an editor at the national radio and at "Sadoi Sharq". In 1965 he became a member of the Writers' Union of Tajikistan. His poetry grew out of the tradition of the Persian-Tajik classics — Ferdowsi, Khayyam and Jalaluddin Balkhi (Rumi); the poet himself especially acknowledged the role of his mentor, Mirzo Tursunzoda.
For the cycle of poems "Inspired by the Shahnameh" ("Ilhom az Shohnoma") Loiq Sherali was awarded the Rudaki State Prize. In 1991 he received the honorary title "People's Poet of Tajikistan" and was also a laureate of the international "Nilufar" prize. His works were published in Iran as well — a volume of selected poems (1994) and the collection "Ruhi raqs" ("The Soul of Dance", 1999).
Loiq Sherali died on 30 June 2000 in Dushanbe and was buried in Luchob Park. Today his literary legacy is regarded as one of the cornerstones of modern Tajik poetry.