بوز یاک راوزام گوزاشت

وفتوب از خونای مان رافت بهگاه,

بوز یاک راوزام گوزاشت,

بوز یاک راوزی پور از ساوزام گوزاشت.

کای با دونیو ومادام مان?

کای زی وتاشبوزیهوی زینداگی وگاه شودام مان?

ومادام. رافتام.

تو مهدونی مارو?

دار سوروری خهش مهخونی مارو?

پانجاهوی زارهالیی وفتوبی سوبهگاه

میسلی داستی داوست مهکاوباد دارامرو.

هامچو داستی مودارام هار سوبه راوی بیستارام

سیلا مهسوزاد سارامرو.

توجهوی قوللاهو دار نوری خورشهدی ساهار,

سارباسار راخشون میسولی توجی شوهونی اجام.

وفتوب – ون شاهرزودی پیرومرو دیلجاوون

مهکوناد افسوناهوی شارقرو زهبی راقام...

وفتوب از گانجی باخشیشخونای ومری اباد

لاهزاه ووارد بار مان ارموغون.

زینداگیی مان زی ومری جوویدون ین لاهزا است –

لاهزاه, کی گونجاد اندار او هایوتی جوویدون.

خوندام خورشهدرو از وسمون,

تو کوناد بو مان پاگوهی نوشتو.

چون وارو از چارخ وواردام فورود,

خونای مان خونای خورشهد بود:

“– اسسالوم, هی وفتوب,

هی چاشمی راوزی ناو, دورود!

مان با گاوشات خونام یمراوز,

از موهابباتهو سورود...”

وفتوب از خونای مان رافت بهگاه,

کاور شود چاشمونی راوز,

خونای مان بوز بهخورشهد موند.

دار مییونی خونای بهوفتوب

خود با خود مهخونام اکنون دوستونی کاوتاهه:

“تو ناگارداد جوم خولی, پور ناگارداد از مای ناو,

تو ناافتاد جومای افسوردا از تان, کاس ناپاوشاد جومای ناو.

– راوز تو بهگاه ناگارداد, کای راساد راوزی دیگار?

تو نابوشاد شوم, چون ناوبات راساد باهری ساهار?..”

وفتوبو,

کای با دونیو ومادام مان?

چاند راوز ین سون گوزاشتو لهک مان ناگزاشتام از دونیوی زهبو,

تو هاناوزام ومرپایمو,

تو هاناوزام مان شیکهبو?

بالکی هامسولی توام مان?!

بالکی هامزودی هاوویو ودامام مان?!