هار گاه, کی بیشماری, هی خوشنیگوهی مان

هار گاه, کی بیشماری, هی خوشنیگوهی مان,

بو چاشمی وشیقی ایبو گونوهی مان,

دار یشقی مو, بیدون, غایر از دورانگی نهست –

راوی سافهدی تو, راوزی سییوهی مان.

به مان تو سوختی, مان به تو ساوختام,

نوزات گوووهی تو, وهام گوووهی مان.

روهام با ساوی تو هاموور بود, لهک

سانگی دیلی تو بود خود ساددی روهی مان.

گارداد پانوهی مان دهوورای لاهاد

دهووری تو ناشود پوشتو پانوهی مان.

از یشقی تو دامه وروم نهستام,

خوهی, بییو, بوبین ورومگوهی مان.

باعدی وافوت هام مان بو تو زینداام,

شهعری مارو بیخون, هی مارگخوهی مان!