وشیقونه بالاند مهگاویاند

وشیقونه بالاند مهگاویاند:

“جونو دیل سارفی نوزهوی شومو.

جونو دیل چیست? اندار ین دونیو

بودو نوبودی مو فیدوی شومو”.

لوفی بیسیور, واعدا بهبارکاش,

از هاوویو هاواس جاوونمارداند.

دار راهی یشق چون غاوه بیناند,

از راهی اهدی خهش مهگارداند!

گوشناماستاندو دیلتیهی بارخه,

یشقرو زوچابوزی مهدوناند,

نیمجونهوو تولیبی جونون,

جونفیشونهوو لهک بهجوناند...

دار نازار گارچی روست مهگاویاند,

لهک اندار زامیر کاجبوزاند.

بوراشون چون راسید بار مانزیل,

یودی یورونی راه نامهسوزاند.

مهکاشاند وه, مهکوناند افغون,

“بهتویام زینداگیست گاوریستون...”

بینگاری بوز زیندا مهگارداند,

کاس نادوناد, کی چیست ین چیستون...

“چون تو یوری دیگار کوجو یوبام!” –

نوماهوی باداندی تاولونی...

بینگاری خوب, یوری دیگار یوفت

هام وارو گوفت: “بههتار از جونی...”

روستی, هار کی “ساوختام” گاویاد,

چون ناکاو بینگارهد, بهدارد است.

هار کی فاریود مهزاناد “مان-مارد!”

راوزی مایدون زایفو نومارد است.

وشیقیهوی اهدی موست اجیب –

مههروبونییو لوتف ارزونیست.

هار قادار لوفی وشیقی بیزانهم,

دار دیلی مو جونونی ماجنون نهست.

یشق گارچی زی بوزی وغوزاد,

وخیری او هامهشا جونبوزیست.

از هاما بوردو بوختهوی یشق

وشیق ون است, کی زی دیل روزیست.

وشیقهمو والهک ساد افساوس

دار فانی یشق جوملا هایرونهم.

ماعنیی بهشومور دوراد یشق,

اسلی ماعنیشرو نامهدونهم...