چو مان هام ودامیزودام

چو مان هام ودامیزودام,

گاهه جامعو گاه وشوفتا

با روهی ومرو شهعرو یشق

خاتوهوه زی مان رافتا.

خاتوهوه با رافتورو با گوفتورام.

خاتوهوه با کیردورو با افکورام.

کی بار دوغی گونوهونام

گیریفتورام, گیریفتورام.

کی پهشی خهش مهدونام,

کی مان ومره زی افکوری خود افگورام.

واله اندهشاه! سابره!

اگار رافتام چو شوخوبه جودو از راود

با ماجرو بوز بارگاشتام.

چو موهی گار پاریدام یاک قادی نایزا زی ساتهی وب

با داریو بوز بارگاشتام.

اگار بیشکاست شوخه از داراختی ورزوی مان,

با خوکی هعتیقودی زینداگی یاک رهشاام افزود.

گاهه یاک لاغزیشام بهه بود از ساد نوسههی تارسو,

توفایلی یاک خاتو دار سار هازور اندهشاام افزود.

مییونی باهسو هوکمی نوسههونی قولابی دیدام,

کی ونهو نیز بهش از مان خاتوکوراند.

رییوکوراندو اییوراند.

واله از باهری خاسپاوشی گونوهی خود

دوساد باستا ساناد دوراند.

خاتوکورونی از مان پیرتار بویاد ناکاو دوناند,

کی مان هام یاک زامونه چون فوراو بینشیناد ههسوسام,

چو خونی گارمام از فاووورای شاوقاش فورود ویاد,

چو وتاشهوی پورتوبی دارونام بهشارار گارداند,

چو ونهو نوسههی غامخور خوهام شود,

چو ونهو دوواری سولور خوهام شود.

خاتوکورونی بهش از مان خاتوکاردا ناکاو دوناند,

کی باهری یاک خاتوی مان

(شاراف بودو با ونون!) نیز ونون هام سابابگوراند;

کی باهری یاک خاتوی مان

گوناهکورونی بیسیوراند...

واله سابره!

چو راوزه بارشاوام بار قوللای خود,

شومو, هی نوسههونی خوردابینی مان!

ناکاو بینهد تو فارزو یاقینی مان,

بیبویاد بو هازورون رانج از ون دیدگوهی خود

دو قوللا بوز بولوتار باروهد از ماقومی مان –

واگارنا بو چی مهعیوره

زی پوی کاوه جورمی قوللارو نودیدا مهبینهد,

شومو هی دووارونی نوتامومی مان!

مان وخیر مهراسام بار قوللای خود,

کی او دار ین جاهون, دار ین زامین است.

مان ینسون مهکونام خودرو,

بیدونهد,

خاتوی وخیرینی مان هامین است!...